‫آنچه در «قصۀ ندیمه» گذشت...
‫فرمانده مَکِنزی رو می‌شناسی؟ ‫یه دختر داره. اسمش اَگنِسه.
‫مواظبش باش. خواهش می‌کنم.
‫- از طرف من دوسِش داشته باش. ‫- قول میدم.
‫هانا به آموزشکده‌ای مخصوصِ مهارت‌های خانه‌داری میره. اونی که ‫از همه بهش نزدیک‌تره، توی محلۀ بروکلینه، کنار دریاچۀ پشت سد.
‫باید به فکر اجرای تعدادی مراسم رهانش ‫در سطح منطقه باشیم.
‫یه حملۀ حساب‌شدۀ دیگه می‌تونه ‫کار آخرین استحکاماتِ شورشی‌ها رو تموم کنه.
‫من از این تجدید دیدارها زیاد دیدم؛ ‫آخرش همیشه پایان خوشی در کار نیست.
‫- نمی‌خوام وضع رو برات ناجور کنم. ‫- همین الانشم ناجوره. ولی اصلاً مهم نیست.
‫واترفورد چند روزی لازمت داره.
‫می‌خواد کانادایی‌ها رو مجبور به مذاکره کنه تا دخترش رو برگردونن.
‫اینو باید بدونی که دیدنِ نیکول، ‫همه چیزو برام عوض کرد.
‫دیدن نیکول تو رو تغییر داد؛ اینجا رو هیچ تغییری نداد.
‫این به سلامتی آیندۀ روشنت. ‫شاید همینجا توی واشینگتون.
‫همۀ این‌ها به‌زودی تموم میشه. ‫تو برمی‌گردی خونه، ولی من و فرد اینجا می‌مونیم.
‫اون‌وقت من و تو بالاخره از دست هم راحت میشیم.
‫تا وقتی امنیت هر دو تا بچه‌هام تأمین نشه، ‫تو از دست من راحت نمیشی.
‫- باید همون روز اولی که همدیگه رو دیدیم، دهنت رو به هم چفت می‌کردم. ‫‫‫- منم باید وقتی فرصتش رو داشتم، وسط آتیش ولت می‌کردم.
‫زیرنویس از مسیح محمودزاده
‫masihm.ir ©
‫ - قسمت ۷، در پناه و دیدۀ خداقصۀ ندیمه
‫آماده شید!
‫به خواست خدا.
‫بکشید!
‫خداوند از شما توقع داره دخترها.
‫داره به شما اعتماد می‌کنه...
‫که اهرم الهی‌ش باشید.
‫بدون شک وظیفۀ سختی بر دوشتون گذاشته،
‫اما خداوند برای افراد باایمان و راسخِ میان ما، ‫نعمات و پاداش‌هایی فراهم دیده.
‫طناب‌ها رو بندازید.
‫بریم.
‫متفرق شید.
‫بریم. خیلی سرده.
‫شنیدم زنه با بچۀ زیر دستش رفتار بدی داشته.
‫ولش کرده چند ساعت همینجوری گریه و زاری کنه؛ طفلکی.
‫آره، این دلیل فوق‌العاده‌ای واسه اعدام یه آدمه!
‫قطعاً همینطوره.
‫چنگک غربالگر خداوند، رحمین‌دل و الزامیه.
‫خوشه‌های خشک رو... ‫برمی‌چینه تا سالم‌ها ریشه بدَوونن.
‫چی شده؟
‫هیچی. خدا رو شکر، حالم خوبه.
‫چیزی نیست، نفس عمیق بکش.
‫یالا. از بینی بده تو، از دهن بده بیرون.
‫آفرین.
‫ممنونم.
‫آره.
‫همیشه حاملگی رو دوست داشتم.
‫این دفعه...
‫سخته.
‫به دکتر هم گفتی؟
‫گفت همه چیز طبیعیه.
‫نمی‌دونم چه‌م شده، دلم می‌خ‍...
‫کاشکی زود تموم شه.
‫منم وقتی تازه نیکول رو حامله بودم، خیلی...
‫ترس برم داشته بود.
‫فکرهایی به سرم می‌زد که الان...
‫ شرمم میاد بهشون اقرار کنم.
‫من از این فکر-مِکرها ندارم.
‫بچۀ من یه موهبته.
‫اوهوم.
‫اعلام تغییرات. اکنون با کوپن‌های زنبور-نشان ‫می‌توان هم عسل و هم گردۀ زنبورعسل را خریداری کرد.
‫گردۀ زنبورعسل زین پس کوپنی مجزا ندارد.
‫آف‌جوزف، از قفسۀ آردها رد شدیا.
‫برکت به میوۀ دل.
‫خداوند به بار نشاند.
‫- دیشب دوتا دهن‌بستۀ دیگه هم دیدم. ‫- شنیدم سر از همه جا در اوردن.
‫- بایستی ایثارشون رو تحسین کنیم. ‫- باشه. تو بکن.
‫آف‌جوزف، بالاخره از اون ‫کمپوت میوه‌هایی که می‌خواستی اوردن.
‫- بیا نشونت بدم. ‫- من عاشق کمپوتم.
‫راستش، آف‌متیو، میشه کمک کنی چندتا آووکادو سوا کنم؟
‫همیشه نرسیده‌هاشو برمی‌دارم.
‫خوشحال میشم کمک کنم.
‫- کمپوت میوه؟‍ خدایی؟! ‫- خوب چخان بلد نیستم.
‫بهتره بجنبی. فرصت کمه.
‫این آخرین هفتۀ عرضۀ نان گندم در فصل جاریست. ‫آخرین هفتۀ عرضۀ نان گندم.
‫ممنون که اومدی.
‫- نمی‌دونستم پیامم به دستت رسیده یا نه. ‫- خانوم مکنزی ازت خواسته بود دست برداری.
‫نمی‌تونم، تو بودی بی‌خیال می‌شدی؟! ‫حالش چطوره؟
‫«اَگنِس» از همیشه خوشحال‌تره.
‫داره توی مدرسه عالی کار می‌کنه.
‫مدرسه‌ای که به جرم مطالعه انگشتش رو قطع می‌کنه.
‫فرماندۀ من می‌تونه فراریمون بده؛ همه‌مون رو.‫
‫می‌تونی آزاد بشی.
‫اَگنِس فقط یه بچه‌ست! ‫خودخواهانه‌ست که در معرض همچین خطری قرارش بدی.
‫اون باید پیش پدر و مادر واقعیش باشه.
‫خیلی موافق نیستم.
‫- پس از خودش بپرس. ‫- توی همچین موقعیتی قرارش نمیدم!
‫پَه خودم می‌پرسم.
‫نمی‌تونی باز به اون خونه بیای.
‫میرم مدرسه‌ش. توی بروکلین.
‫همین الان چهارمین مراسم اعدام رو توی این هفته برگزار کردیم.
‫خیال می‌کنی وضع بهتر میشه؟!
‫برو دم در ورودی مدرسه؛ ‫نگهبان پارکر، از خودمونه.
‫امروز اونجاست.
‫بهت کمک می‌کنه.
‫از صبر و تأملتون متشکریم. ‫چندتا مسئلۀ کوچیک مونده که باید بررسی کنیم.
‫این‌‌ها چه ربطی به محفاظت از بچه داره؟
‫سران گیلیاد، گزارشی از فعالیت‌های مجرمانۀ ‫دکتر امیلی مَلِک رو در اختیارمون قرار دادن.
‫مجرمانه؟!
‫از نظر اون‌ها، بله.
‫اینطور که متوجهم، پاییزِ پارسال، ‫دست به سرقت خودرویی دولتی زدید؟
‫بله.
‫مدعی شدن که با بی‌احتیاطی رانندگی کردید و ‫عمداً به یکی از نیروهای حفاظتی کوبیدید.
‫درسته.
‫با ماشین زیر گرفتینش؟
‫بله.
‫در شبی که از گیلیاد فرار کردید، ‫مسئول ناظرتون رو چاقو زدید؟
‫منظورتون عمه لیدیاست.
‫بله.
‫و چاقو رو در کمرشون فرو کردید؟
‫بله.
‫و بعد از پله‌ها پرتشون کردید پایین؟
‫- مگه نمی‌دونی اون زنیکۀ بی‌رحم باهاش چی کار کرده؟ ‫- می‌دونم.
‫سیلویا، خواهش می‌کنم.
‫می‌دونم...
‫و هیچ لذتی هم از پرسیدن این سؤال‌ها نمی‌برم. ‫حرفمو باور کنید.
‫دکتر مَلِک،
‫آیا مرتکب اعمال دیگه‌ای هم شدید که ممکنه ‫از نظر گیلیاد مجرمانه تلقی بشه؟
‫احتمالاً.
‫اصلاً برام مهم نیست اونجا چی کارا کردی، اینو می‌دونی که؟
‫مجبور نیستی تنهایی با این مسائل روبرو شی.
‫چیزیم نیست.
‫می‌دونم که رسماً دنبالش نیستین،
‫ولی... به نظرم تو و فِرِد می‌تونین اینجا ‫توی واشینگتون زندگی کنین.
‫دیگه اصلاً هیچ نمی‌دونم خونه‌زندگیمون کجاست.
‫بذار یه چیزی رو نشونت بدم.
‫این یکی از معدود خونه‌های احیانشدۀ باقی‌مونده‌ست.
‫منتظر صاب‌خونۀ جدید و مناسبه.
‫می‌تونیم همۀ این چیز-میزها رو برداریم.
‫نورپردازیش قشنگه.
‫قبلاً کی اینجا زندگی می‌کرده؟
‫فکر کنم یه خانوادۀ باپتیست. ‫(شاخه‌ای از دین مسیحیت)
‫اتاق‌خواب اصلی همین بغله؛ ‫هر سر و صدایی بشه، می‌شنوین.
‫توی بقیۀ اتاق‌ها هم تخت دوطبقه هست، ‫سن بچه‌ها که بالاتر رفت میشه...
‫به پیشنهادت فکر می‌کنم.
‫بیا یه نگاهی به اتاق‌خواب اصلی بندازیم.
‫فرد!
‫جورج!
‫همین الان خبردار شدم. کانادایی‌ها حاضرن سرِ ‫عهدنامه‌ای اولیه برای استرداد اسرا مذاکره کنن.
‫- عالیه. ‫- اول راهیم ولی... باید دلگرم و امیدوار باشی.
‫بدون نظرات کارشناسی و حمایت‌های شما، ‫تدابیر من ره به جایی نمی‌بردن.
‫تیم خوبی میشیم.
‫معاوضۀ افراد، مسئلۀ حساسیه. ‫زمان می‌بره.
‫خب، به محض برگشتن نیکول، ‫تمام تلاشمون رو می‌کنیم که بقیه رو سریع انتقال بدیم.
‫این بچه امتیازات زیادی رو به دنبال خودش داره.
‫اگه برگردونیمش...
‫- ازم می‌خوای توی کانادا نگهش دارم. ‫- یه مدت خیلی کوتاه.
‫فرد، دید و بینش تو، ما رو به این نقطه رسونده.
‫آخر سر، گیلیاد می‌فهمه باید قدرشناس کی باشه.
‫بهش فکر کن.
‫- فرمانده کجاست؟ ‫- چه می‌دونم.
‫- توی برجک فرمانده‌ها، مشغول فرماندهی! ‫- باید تا ساعت ۳ خودمو برسونم بروکلین؛ که دخترمو ببینم.
‫خدا پشت و پناهت.
‫نمی‌تونم تنهایی به عنوان مارتا برم.
‫خب، منم این همه راه رو نمی‌کوبم تا بروکلین بیام.
‫مخصوصاً وقتی اون بیرون پر نگهبانه.
‫- نظرت چیه من اینو جای تو واسه خانوم لارنس ببرم؟ ‫- مشکلی نیست.
‫اوه، ممنونم عزیزم.
‫چیزی نیست، خودم میارم.
‫می‌تونی چایی رو روی میز بذاری.
‫روز دیدنی‌ایه. اشکال نداره پرده‌ها رو براتون باز کنم؟
‫می‌خواین یه قدمی بزنین؟
‫جوزف... دلخور میشه.
‫مطمئنم اگه بدونه چقدر براتون لذتبخشه، ‫هیچ ناراحت نمیشه.
‫واقعاً نباید این کارو بکنم.
‫آدم‌های زیادی اون بیرونن...
‫ولی من تمام‌مدت کنارتون می‌مونم.
‫خاطرجمع میشم چیزیتون نشه، باشه؟
‫قول میدم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫برین پالتو بپوشین.
‫خدا را شکر، خانوم لارنس.
‫خیلی وقته ندیدم بیاین بیرون.
‫روزتون به خیر، خانوم پاتنم.
‫من دائماً از وارن می‌پرسم چرا لارنس‌اینا واسه شام نمیان.
‫خب، اخلاق فرمانده رو می‌دونین که.
‫اوه!
‫وای، چقدر بزرگ شده!
‫سلام فسقلی.
‫خیال می‌کردیم که می‌میری.
‫ولی نمردی.
‫نمردی.
‫- دختر قشنگیه، خانوم پاتنم. ‫- ممنون آف‌جوزف.
‫خوشحالم که می‌بینم با ‫خانوم‌سرخونۀ جدیدت اینقدر خوب کنار اومدی.
‫ندیمۀ ثمردهی گیرتون اومده.
‫مطمئنم به‌زودی یه بچۀ سالم تقدیمتون می‌کنه.
‫دخترتون خیلی قشنگه.
‫معجزه‌ای از طرف خداست.
‫خیلی خوشحالم که نمرده.
‫خانوم لارنس، به نظرتون وقتش نیست بریم؟
‫اوه، بله.
‫روز خوبی داشته باشین، خانوم پاتنم.
‫همچنین.
‫خانوم لارنس؟
‫سخته که...
‫پیش خودم تصور نکنم، ‫دختر نداشته‌م الان چه شکلی می‌شد؛
‫یا حتی...
‫پسر نداشته‌م.
‫شما و فرمانده می‌خواستین بچه‌دار شین؟
‫قبلاًها؟
‫«من» می‌خواستم.
‫ولی اون...
‫مخالفت کرد.
‫من تمام‌وقت مشغول تدریس بودم اما...
‫شرایط سختی بود.
‫همه‌ش داروهامو کم و زیاد می‌کردن.
‫ای کاش بچه‌دار می‌شدیم.
‫مادر بودن توی گیلیاد، واقعاً سختی‌های خودشو داره.
‫شاید...
‫شاید کار درستی رو انجام دادیم.
‫خانوم لارنس، من بهتون دروغ گفتم.
‫مدرسۀ دخترم توی بروکلینه.
‫امروز شاید آخرین شانسم واسه دیدنش باشه، پس...
‫معذرت می‌خوام.
‫جدی میگم.
‫اگه بخواین، برمی‌گردونمتون خونه...
‫نه.
‫بریم بروکلین.
‫ایستگاه مترو همین بغله.
‫فکر کنم دلم یه کم ماجراجویی می‌خواد.
‫باشه.
‫کانادا باید سوسول‌بازی رو بذاره کنار و ‫به گیلیاد بگه گورشو گم کنه.
‫به نظرم مسئلۀ پیچیده‌ایه؛ از نظر سیاسی.
‫آره، ولی نیکول یکی از پناهنده‌های تحت حمایتشونه؛ ‫دقیقاً مثل ما.
‫باید ازش محافظت کنن.
‫می‌کنن.
‫دلت واسه کار قبلیت تنگ نمی‌شه؟
‫بعضی وقت‌ها.
‫به گمونم دلم بیشتر واسه آدم‌ها تنگ میشه.
‫آره، منطقیه.
‫خب.
‫حدسم اینه قبل از آشنایی با سیلویا، ‫دانشگاه سامرویل می‌رفتی.
‫کافه «کلوپ» یا «مَشین» تِلِپ می‌شدی؟ ‫(کافه‌هایی مختص همجنسگرایان)
‫من؟! نه.
‫کلاً درس می‌خوندم.
‫همه‌ش کافه «درس‌خون‌ها» تلپ می‌شدم!
‫خب. کدوم دانشگاه می‌رفتی؟
‫- هاروارد. ‫- اوه... چندتا از دخترهای هاروارد رو می‌شناسم.
‫اسمش چی بود خدا... ‫آها، دایان مک‌کِنا!
‫موخرماییه. حقوق می‌خوند.
‫قسمت دانشکدۀ حقوق از ما جدا بود.
‫که اینطور.
‫آم...
‫آها!
‫اریکا بایرز؟!
‫تینا سوسا؟
‫شرمنده.
‫چندوقتی با یه دخترۀ آتیش‌نشون ‫اهل چارلزتاون دوست بودم. آم...
‫ولی دوبه‌شک بود و هنوز دوست‌پسر داشت. ‫پینا دلواجیو، می‌شناسیش؟
‫نه، ای بابا.
‫چطور ممکنه رفیق همجنسگرای مشترک نداشته باشیم.
‫شک ندارم واسه اولین باره که همچین چیزی ‫توی تاریخِ لزبین‌ها اتفاق می‌افته!
‫بعدش با سیلویا آشنا شدم و ختم ماجرا.
‫می‌دونم چی میگی. ‫(اشاره‌ به معشوق درگذشته‌اش، اودِت)
‫اوه، وای.
‫چیزه، باید...
‫باید برم. می‌خوایم وزیر امنیت مرزیِ کانادا رو کچل کنیم.
‫- کچل کنین؟! ‫- آره، مثل تظاهرات معمولیه، ولی رو در رو.
‫میشه منم بیام؟
‫اگه دلت می‌خواد. آره.
‫آقای وزیر! وزیر!
‫چرا وزارتخونه‌تون حاضر نیست اعلام کنه ‫پناهنده‌ها از خطر دیپورت در امانن؟
‫امنیت پناهنده‌ها مهم‌ترین دغدغۀ ماست. ‫درهای کانادا همیشه به روی افراد مددخواه بازه.
‫نمی‌خوای باهامون حرف بزنی؟
‫نذارین بره! آقای وزیر!
‫سوئیسی‌ها واسه چی اینجان؟ ها؟
‫چطور می‌تونین مذاکره با گیلیاد رو مد نظر قرار بدین؟
‫جواب بده!
‫به نفع ملت کانادا و همۀ پناهنده‌هاست که ‫ما با تمامی همسایگانمون در صلح و آرامش بمونیم.
‫صلحی با گیلیاد در کار نیست!
‫آره. آهای...
‫برین عقب.
‫چرا درخواست گیلیاد واسه حضانت نیکول رو رد نمی‌کنین؟
‫مادر خونیِ بچه، حق و حقوقش رو واگذار کرده.
‫مادرش هیچی رو واگذار نکرده!
‫جون، نیکول رو دست من سپرد. ‫می‌خواست بچه‌ش توی اون دیوونه‌خونه نباشه.
‫کثافت! بهم دست نزن.
‫زندگیمو به خطر انداختم که نجاتش بدم! ‫من سهم خودمو ادا کردم!
‫حالا نوبت شماست!
‫کثافت! دستتو بکش، گفتم ولم کن!
‫بهم دست نزن!
‫دروازۀ جلویی امنه.
‫اونجا تحرکی نیست؟
‫نگهبان پارکر؟
‫ببخشید خانوم. پارکر امروز اینجا نیست.
‫- کمکی از دستم بر میاد؟ ‫- بله.
‫بهم قول داده بودن که محوطه رو نشونم بدن.
‫بنده همسر فرمانده لارنسم.
‫خودم ترتیب مقدماتش رو میدم خانوم.
‫کاملاً امنه.
‫هانا.
‫عزیزم؟
‫هانا!
‫هانا.
‫سلام عزیزم.
‫دختر عزیزم.
‫سلام.
‫خانوم!
‫- بهم قول داده بودن از محوطه دیدن کنم! ‫- خانوم...
‫- باید بچه‌ها رو ببینم! ‫- یه بار بهتون توضیح دادم.
‫- لطفاً بچه‌ها رو بهم نشون بدین. ‫- با این وضع نمیشه جلوی بچه‌ها برین.
‫- خودت گفتی می‌تونم بیام تو. ‫- ‫برید عقب، خانوم.
‫- ولم کردی. ‫- ببخشید. واقعاً ببخشید.
‫- همه‌ش سراغ بچه‌ها رو می‌گرفت! واسه چی هِی... ‫- گیج شده.
‫مریضی داره.
‫منو ببخش.
‫- می‌خوای ببرمت خونه؟ ‫- آره.
‫جون، ازت خواهش می‌کنم.
‫باشه. بریم.
‫رسیدیم.
‫کفش‌هاتو...
‫(«تنه‌های تیرۀ درخت»، اثری از جورجیا اوکیف)
‫منو ببخش آف‌جوزف.
‫سع‍... سعیمو کردم.
‫سعی خودمو کردم.
‫ازت می‌خوام استراحت کنی.
‫دراز بکش.
‫راحت استراحت کن، عزیزم.
‫اصلاً قصد نداشتم توی موقعیتِ ‫خطرناکی قرارش بدم، قربان.
‫نه.
‫کاشکی بودی و اون بیرون می‌دیدیش.
‫جون گرفته بود.
‫کاشکی بودی و می‌دیدیش.
‫ممنون.
‫دیر که نکردم، کردم؟!
‫هرگز.
‫گالری خوش گذشت؟
‫دیدن اون همه اثر توی همچین ‫فضای گرم و دنجی، خارق‌العاده بود؛
‫و جای شکرش باقیه که تعداد زیادی، ‫از مؤسسۀ هنرهای تجسمی بازیابی شدن.
‫دفعۀ قبلی که اونجا بودیم رو یادته؟
‫جشن سیسمونی دختردایی‌ت رو پیچوندی، نرفتی.
‫تو هم پیچوندی، یادت نیست؟ ‫می‌خواستی بری دریاچۀ میشیگان، ماهی‌گیری.
‫انتخاب بین کشتن موجودات بیچاره، ‫یا تماشای آثار هنری با همسرم.
‫تصمیم سختی نیست.
‫حرف از ماهی و موجودات شد... ‫همۀ غذاهای مِنو خوشمزه‌ به نظر میان.
‫«لیو» اصلاً به روی خودش نمیاره، ولی می‌دونم ‫خوشحاله که یه امشب رو از دستمون راحته.
‫وینزلا-اینا خیلی باهامون مهربون بودن.
‫درسته.
‫تو هم خیلی از خودت صبر نشون دادی.
‫می‌دونم که بالاخره ما هم دوباره ‫زیر سقف خونه‌ای از خودمون میریم.
‫همینطوره.
‫هر سه‌تایی‌مون.
‫من نیکول رو برمی‌گردونم، سرینا.
‫به محض این که از دستم بر بیاد.
‫- چی شده؟ ‫- کارمو خوب بلدم، این شده!
‫دلم شور می‌زد که نکنه از نظر سیاسی ‫بهتر باشه نیکول رو توی کانادا نگه داریم.
‫آره، بعضی‌ها اینجور فکر می‌کنن.
‫ولی من نه.
‫هنوز تاریخ مشخصی ندارم بگم، ‫پس لطفاً منو لای منگنه نذار.
‫نمی‌ذارم.
‫ممنونم فرد.
‫مچکر.
‫لوک ولی چیزی نمیگه.
‫شایدم قات بزنه. معلوم نیست.
‫- سیلویا چی؟ ‫- حقیقتش نمی‌دونم.
‫خب آم... حالا دیگه زندون‌رفته‌ای! ‫شاید خوشش بیاد.
‫شاید.
‫نه، سیل اگه عصبانی باشه، بهم نمیگه.
‫داره اجازه میده خودمو پیدا کنم.
‫پیدا کنی...
‫خیلی چیزها هست که ازشون بی‌خبره.
‫من اونجا یکی از «همسرها» رو کشتم.
‫توی مستعمرات.
‫مسمومش کردم.
‫باشه.
‫پشیمون نیستم.
‫منم یه فرمانده رو کشتم.
‫مجبور نبودم. خوابش برده بود. ‫ولی بازم کشتمش.
‫ببین ما رو به چه آدم‌هایی تبدیل کردن.
‫از وقتی اومدی کانادا کسی رو کشتی؟
‫نه. تو چی؟
‫نوچ.
‫پس به نظرم مشکلی نداریم.
‫- فرد! ‫- جورج!
‫مشتی آدم شکاک پیشمن که باید نرمشون کنی.
‫سرینا، خیلی خوشگل شدی.
‫اگه لطف کنید، از اون سمت. ‫شما هم از این ور.
‫سرینا! اومدی.
‫- خوشگل شدی. ‫- نه، به‌زور میشه گفت.
‫ولی ممنون.
‫از این ور.
‫اِوِلین! سرینا جوی، این اِوِلینه.
‫- سلام. ‫- وقتت به‌خیر.
‫- گبریِل. ‫- وقت به‌خیر.
‫- و تیکونا. ‫- وقت به‌خیر.
‫وقت شما هم به‌خیر.
‫خب، فضای فوق‌العاده‌ایه.
‫اوِلین بازطراحیش کرده.
‫ممنونم.
‫هر چند همه‌ش به اسم شوهرم دِنیس تموم میشه.
‫مگه کار دیگه‌ای هم بلدن؟!
‫هر مردی دنبال کمی فضاست تا ‫جلوی بقیۀ نرینه‌ها دلبری کنه.
‫واسه همینم ما نرینه‌های دلبر مخصوص خودمونو داریم.
‫دقیقاً.
‫خوش بگذرون سرینا.
‫بین دوست‌هاتی.
‫بی‌نظیر شدی.
‫اجازه هست؟
‫چطور پیش رفت؟
‫مکنزی‌اینا کلاً رفتن.
‫کجا رفتن؟
‫نمی‌دونم.
‫حتی فرمانده‌م هم نمی‌دونه.
‫چرا لب و لوچه‌هاتون آویزونه دخترها؟
‫صبح عالی‌ایه.
‫لحظه‌ای تأمل کنید و ‫زیر آسمان الطاف خداوند بِایستید.
‫امروز ما دست به پالایش گناهی بس دردناک می‌زنیم.
‫گناهِ به خطر انداختن کودکی مقدس.
‫اونم به دست یک مارتا، ‫از بین این همه آدم!
‫اون علیه کودکی که تحت حفاظتش بوده، ‫دسیسه‌چینی کرده.
‫هیچ گناهی از این بدتر نیست.
‫آماده شید.
‫به خواست خدا.
‫آف‌جوزف؟
‫هیچکس از زیر بار وظیفۀ الهی‌ش در نمیره.
‫بکشید!
‫به خواست خدا.
‫این درس عبرتی برای همه‌تون باشه.
‫متفرق شید.
‫باید خدا رو شکر کنی.
‫وسوسۀ گناه دیگه توی دلت نیست.
‫چی کار کردی؟
‫دیدمت که توی خوار و بارفروشی ‫با اون خدمتکاره صحبت می‌کردی.
‫عمه لیدیا گفته بود حواسم بهت باشه.
‫که سعی کنم ازت محافظت کنم.
‫چی بهش گفتی؟
‫من تو رو نجات دادم!
‫من و عمه لیدیا نجاتت دادیم.
‫منو نجات دادی؟!
‫چی کار کردی؟
‫چی کار کردی؟!
‫اصلاً می‌دونی چی کار کردی؟! می‌دونی؟!
‫زنیکۀ جنده!
‫- می‌دونی؟! ‫- جون، بسه!
‫می‌دونی چه گهی خوردی؟!
‫می‌دونی؟!
‫زنیکۀ جنده!
‫♪ هر شبِ خدا، باید مدارا... ♪
‫♪ کنم با رخت‌های چرک و چیلی تو سرم ♪
‫♪ این فکرهای در همم، لای رخت‌ها توی هم ♪
‫♪ راه می‌افتن تا شکم، اونجا انگار دارن رخت می‌شورن ♪
‫♪ دردهام اونجا ریشه می‌زنن ♪
‫♪ مثل اسکلتی جدید ♪
‫♪ که می‌خواد بچپه تو بدن ♪
‫♪ جا نمی‌مونه واسه احساساتم ♪
‫♪ هر شبِ خدا از سرم کف و آب به‌راهه ♪
‫♪ به دختره چی می‌گم؟ ♪ ‫♪ چرا اصن چیزی بگم؟ ♪
‫♪ فکر می‌کنه من کی‌ام؟ ♪ ‫♪ که نه اونی که بایدم! ♪
‫♪ که ادا در میارم ♪ ‫♪ حتماً تقصیر یکی دیگه‌ست ♪
‫♪ من نباید گیر بیفتم ♪ ‫♪ اگه اونی‌ام که خودمم ♪
‫♪ چون اونی می‌کنم که من می‌کنه ♪ ‫♪ پس اخوی، برگرد ♪
‫♪ چون سینه‌م می‌خواد از هم بشکافه ♪ ‫♪ قبلم زردونه‌ست و قفسه پوسته ♪
‫♪ به همین راحتی، نیمرو آماده‌ست که هر دو بلمبونیم ♪
‫♪ هر شبِ خدا از سرم کف و حباب به‌راهه ♪
‫♪ من فقط می‌خوام احساسات داشته باشم ♪
‫زیرنویس از مسیح محمودزاده ‫masihm.ir/subtitle
‫masihm.ir 07.12.2019 © ‫ver 1.2