‫آنچه در «قصۀ ندیمه» گذشت...
‫حرف نداری! بیلی موافقت کرده.
‫چیزی نمونده، دقیقاً یه هفته دیگه.
‫مارتاها شب که شد، بچه‌ها رو میارن خونۀ فرمانده لارنس. ‫اون دیگه بچه‌ها رو می‌رسونه پیش هواپیما.
‫منم می‌خوام باشم. ‫یه بچه رو همراهی کنم، یا هر کار دیگه‌ای.
‫واترفورد-اینا الان توی تورنتو تحت بازداشتن.
‫- انتظار داشتن بچه‌ت رو پس بگیرن، ولی رودست خوردن. ‫- توی زندونن؟
‫به‌عنوان جنایتکارِ جنگی، دادگاهی میشن.
‫باید خودتو از مهلکه نجات بدی.
‫- چی کار کردی؟ ‫- دخترم به من احتیاج داره!
‫- مشکلی پیش اومده؟ ‫- شاید مرز رو ببندن. تاریخ حرکتمون رو بنداز جلوتر.
‫برنامۀ پرواز هواپیما، هفتگیه. ‫نباید کسی مشکوک شه.
‫باید قانعشون کنی که مرز رو باز نگه دارن.
‫- کجا میری؟ ‫- خونۀ سلنجر-اینا.
‫یه پسربچۀ کوچولو به اسم دیوید دارن. ‫می‌تونیم با خودمون ببریمش.
‫خانوم لارنس. نیازی به این کار نیست.
‫تکلیف بچه‌ها چی میشه پس؟ بقیۀ بچه‌ها؟! ‫بیا دوباره بریم دم اون مدرسه...
‫بس کن! نباید به بقیه چیزی بگی! فهمیدی؟
‫- به کارم فکر نمی‌کردم. ‫- باشه.
‫با ذکر نام و یاد خداوند، پیکر النور را ‫به دستان آرامشبخش خاک می‌سپاریم.
‫النور، بیدار شو.
‫امیدواریم خداوند مهربان گناهان او را ببخشاید،
‫النور!
‫زیرا ما نتوانستیم روح آزرده‌اش را نجات دهیم.
‫- تونستم مرز رو باز نگه دارم. ‫- اعضای شورا رو متقاعد کردی؟
‫بحث کردن با مردی که عزاداره، سخته.
‫خداوندا، آرامش خود را نصیب او کن ‫و بگذار نور ابدی وجودت بر او بتابد.
‫آمین.
‫زیرنویس از مسیح محمودزاده
© ‫masihm.ir | @masih_mzsh
‫راه بیفتین!
‫تکون بخورین، خانوما!
‫سوار شو!
‫تکون بخور ضعیفه!
‫زود باش! سوار شو!
‫بلند شو بینَم!
‫نه!
‫راه بیفتین!
‫بجنبین!
‫زود!
‫برین!
‫راه بیفتین!
‫راه بیفت!
‫واینسین!
‫تکون بخور!
‫یالا!
‫برین!
‫زود باشین زن‌ها! زود!
‫واینسین!
‫خفه‌خون بگیر!
‫جلوتونو نگاه کنین!
‫این‌ها که راه افتادن، بقیه رو سوار کن.
‫چشم قربان. در پناه خدا.
‫ساکت باشین!
‫آقا؟
‫هی... خیلی طول نمی‌کشه.
‫خواهش می‌کنم آقا! نه گوش کن، گوش کن.
‫باید بهم کمک کنی.
‫- حرف نباشه. ‫- تو رو خدا.
‫دخترم رو ازم گرفتن.
‫گوش کن، دخترمو ازم گرفتن. ‫نمی‌دونم کجاست.
‫میشه بهم بگی دخترم کجاست؟
‫خواهش می‌کنم، نه.
‫ازت خواهش می‌کنم.
‫سوار کامیون شین!
‫راه بیفتین، یالا!
‫برین، واینسین!
‫پُرش کنین!
‫یالا!
‫حرکت کن!
‫گم شو!
‫کون لقت!
‫بعداً از همۀ شما مادرجنده‌ها شکایت می‌کنم و ‫تا قرون آخر ازتون غرامت می‌گیرم!
‫با پولش لب دریا قصر می‌خرم!
‫توی استون‌هاربر!
‫هیس. بیا.
‫بی‌رحمن.
‫یادمه توی دلم می‌گفتم: «این‌ها ظالم و بی‌رحمن.»
‫ - قسمت ۱۳، مِی‌دِیقصۀ ندیمه
‫این پتانسیل بی‌رحمی و شقاوت از کجا ریشه می‌گیره؟
‫مثل آبِ خوردنه براشون.
‫برای این مردها.
‫برای همچین مردهایی.
‫فکر کنم همینجوری بود که بهمون غلبه کردن.
‫به این نیست که طرف حق باشی؛ ‫یا که خدا و مردم همراهت باشن.
‫به این چیزهای از-دور-قشنگ ربطی نداره.
‫آخر سر، پیروزی نصیب سنگدل‌ترین آدم‌ها میشه.
‫«غنایم سهم بی‌رحم‌هاست.» (اشاره‌ای ضمنی به گفته‌ای از سیاستمدار آمریکایی، ویلیام ل. مارسی)
‫۵۲تا بچه بعد از غروب ‫به خونۀ فرمانده لارنس اورده میشن.
‫تاریک که شد حرکت می‌کنیم.
‫حداقل توی تاریکی می‌تونیم قایم شیم.
‫حداقل شانسی برامون می‌مونه.
‫البته اگه واقعاً شبکۀ مارتاهایی در کار باشه...
‫و این‌ها همه‌ش، تله‌ای از طرف سازمان چشم‌ها نباشه.
‫هواپیما نصف شب بلند میشه ‫و این منم که بچه‌ها رو به فرودگاه می‌رسونم.
‫چون من هم مثلشون بی‌رحمم.
‫برکت به میوۀ دل.
‫- خداوند به بار نشاند. ‫- این هدیه‌ست.
‫هورا.
‫آف‌جوزف. علت این کار چی بود؟
‫جِنینه دیگه.
‫ببخشید، عمه لیدیا.
‫بذار یه نگاه بهت بندازم.
‫امیدوارم توی خونۀ لارنس‌اینا، ‫بیش از اندازه عادات و رفتار بد یاد نگرفته باشی.
‫آف‌جورف، می‌دونی که بقیۀ دخترها ‫تو رو الگوی خودشون قرار میدن؛ مگه نه؟
‫بله، می‌دونم عمه لیدیا.
‫ولی محبوبیت، رقابت و همچشمی نیست، نوعی مسئولیته.
‫تو که نمی‌خوای کاری کنی جون دوست‌هات به خطر بیفته، می‌خوای؟!
‫البته که نمی‌خوام، عمه لیدیا.
‫این به نفع خودته، آف‌جوزف.
‫چون فرماندۀ بعدی‌ت، هیچکدوم از ‫مسخره‌بازی‌های سرخودانه‌ت رو برنمی‌تابه.
‫پس سعی می‌کنم...
‫«مسخره‌بازی‌های سرخودانه‌م» رو به حداقل برسونم.
‫برگرد سر وظایفت.
‫مواظب رفتارت باش.
‫غمتون نباشه!
‫مگه چندتا کوپنِ خریدِ صابون از بث گرفتی؟!
‫تخفیف خورده بودن.
‫نه، ولش کن. بث کجاست؟
‫- داره بالا میاره. ‫- بهتره حالش خوب شه.
‫مریض نیست.
‫قاتی کرده.
‫نمی‌ذاره دست به چیزی بزنم.
‫مسئولیت خونه با اونه.
‫بهم گفت بهتره برم به کار و بار فرمانده برسم.
‫خدا زحماتت رو برکت بده.
‫خوبه بدونی من قبلاً برا دانشکدۀ پزشکی می‌خوندم.
‫- می‌خواستم رادیولوژیست شم. ‫- باشه.
‫با بچه طرف نیستی!
‫پس دست‌به‌کار شو و الکی منتظر مامانت واینسا که بیاد کمکت!
‫منتظر کسی نیستم!
‫سیه‌نا، میشه لطفاً اینو برام اتو کنی؟
‫بله، قربان.
‫راستش الان وقتشو ندارم قربان.
‫آف‌جوزف دست‌تنهاست.
‫اشکال نداره.
‫اون‌ها رو باید ببری زیرزمین.
‫الان.
‫- خدا رو شکر. ‫- خدا رو شکر.
‫امروز یه کم بدخلق شده، نه؟
‫نه.
‫شاید شمایین که فراموش کردین زن‌های بااراده چجوری‌ان، قربان.
‫بث هم مریضه؟
‫استرس داره.
‫خب احتمالاً نگران جونشه. مسئله‌ای که...
‫انگار تو رو اصلاً اذیت نمی‌کنه.
‫آخه من زن باایمانی هستم!
‫جلسه‌ای با مقامات رده‌بالا توی ساختمون دولتی گذاشتم.
‫این تا چند ساعت نیروهای امنیتی رو از محله دور می‌کنه.
‫عالی. ممنون.
‫- ببخشید. قربان. بث! ‫- متوجه شدی؟
‫ببخشید.
‫چیزی لازم دارین قربان؟
‫من؟ نه.
‫خدا همراه و همقدمتون باشه.
‫خدا پشت و پناهتون، فرمانده لارنس.
‫روبراهی؟
‫- همه چیزو اوردی؟ ‫- آره.
‫حله پس.
‫ای بابا.
‫گندش بزنن.
‫چیزی نیست. بیاین. ‫باید تا توی خونه ببرمتون. بیاین.
‫بیاین تو.
‫بیرونو نگاه بنداز. ‫همینجا وایسین.
‫- نباید قبل از غروب بیان. ‫- می‌دونم. اشکالی نداره.
‫درست اومدیم؟ مِی‌دِی؟ اینجاست؟
‫آره.
‫وقتشه برگردم داخل؟
‫نه هنوز. وقت هست.
‫ممنون.
‫نماینده‌های دیوان کیفری می‌خوان فردا باهاتون ‫دوباره جلسه بذارن و متن شهادتتون رو مرور کنن.
‫باشه.
‫مصاحبه با سازمان اطلاعات آمریکا هم از هفتۀ بعد شروع میشه.
‫سرتون شلوغه.
‫درخواست ملاقاتی هست که بتونم در کمال احترام رد کنم؟!
‫متأسفانه قبلاً حق این کار رو واگذار کردین، خانوم واترفورد.
‫عیبی نداره.
‫سعی می‌کنم به همۀ سؤالاتی که ممکنه ازم داشته باشن، جواب بدم.
‫می‌دونم. جلسات... خسته‌کننده‌ن.
‫اگه بخواین می‌تونم بعضی‌هاشون رو جلوتر بندازم.
‫نه. موردی نیست.
‫من حق و حقوقم رو واگذار نکردم، آقای توئلو.
‫در عوض دخترم، معامله‌شون کردم.
‫بهتره بریم.
‫چیزی براتون اوردم.
‫کارت عبور.
‫از هفتۀ بعد اجازه دارین که...
‫از ساختمون خارج شین.
‫خبر خوبیه. ممنونم.
‫خب، دیوان کیفری از عملکردتون راضیه.
‫کاملاً همکاری کردین.
‫با این حساب... امتیازاتی نصیبتون میشه.
‫پس باید گشت‌وگذاری اطراف بکنم.
‫در مورد محدودیت‌ها باهاتون صحبت میشه؛ ‫ولی می‌تونین یه کم با شهر آشنا شین.
‫وقتشه به محل زندگی آینده‌تون فکر کنین.
‫اون بیرون آزاد، بدون هیچ نگهبانی.
‫مطمئنم خودتون رو گم نمی‌کنین.
‫خب، پاتو این بالا بذار.
‫آخ‌آخ.
‫خیلی خب.
‫می‌خوام یه کم زخمتو تمیز کنم، باشه؟
‫ولی اگه درد داشت باید بهم بگی، قبول؟
‫از حالا.
‫عجب!
‫دختر پوست‌کلفتی هستی!
‫راه زیادی رو توی جنگل اومدین، نه؟
‫از اون سرِ لِکسینگتِن؟
‫مارتای خونه‌تون این‌جور گفت.
‫خیلی شجاعی.
‫اینم از این.
‫خب، فکر کنم تموم شد.
‫خدا زحماتتون رو اجر بده، خانوم.
‫خواهش می‌کنم.
‫می‌دونین چجوریه؟
‫چی؟
‫اون وَر.
‫خب، مثل دورۀ قبل از گیلیاده.
‫من چیزی از قدیم‌ها یادم نمیاد.
‫اونجا دیگه آزادی.
‫می‌تونی هر لباسی می‌خوای بپوشی.
‫کسی واسه کتاب خوندن، تنبیهت نمی‌کنه.
‫بهت نمیگن چجوری فکر کنی،
‫یا که عاشق کی باشی،
‫یا که اعتقاداتت چی باشه.
‫تازه مجبور نیستی حتماً زن کسی باشی،
‫یا حتی بچه‌دار و مادر شی، دست خودته.
‫پس بزرگ شدم، چی میشم؟
‫خودت.
‫اون موقع بازم خدا دوسَم داره؟
‫آره.
‫گشنه‌ت نیست؟
‫بیا بگیر.
‫بابت روزی‌امان در دنیایی که بسیاری گرسنه‌اند،
‫بابت ایمانمان در دنیایی که بسیاری هراسانند،
‫بابت خانواده‌امان در دنیایی که بسیاری تک و تنهایند،
‫خداوندا، شکرگزارت هستیم.
‫آمین.
‫«مگی» می‌خواد بره.
‫نظرمو عوض کردم، باید بریم.
‫خیلی وقته اینجاییم، پیدامون می‌کنن.
‫کفش‌هاتو بپوش عزیزم، میریم خونه.
‫جون نقشه داره! جدی میگم!
‫خیلی طول کشیده.
‫- هواپیما نیمه‌های شب منتظرمونه. ‫- نه. نیمه‌های شب؟!
‫نه. ما میریم خونه. پالتوت کجاست؟
‫پالتوت کجاست؟
‫خانم سرخونه‌م باانصاف و بخشنده‌ست.
‫خوش‌قلب و مهربونه، شرایط رو درک می‌کنه.
‫به زنه خواب‌آور دادی و بچه‌ش رو دزدیدی. ‫درجا «چشم‌ها» رو خبر می‌کنه، خنگه! شک نکن.
‫خانمم درک می‌کنه.
‫حقیقت رو بهش میگم. اون باانصاف و بخشنده‌ست.
‫نمیشه بذاریم بری.
‫هی، اشکالی نداره.
‫دستتو بهم نزن زنیکه!
‫چیزی نیست. بیا.
‫آفرین.
‫آفرین. اینو هم بپوش.
‫زودی برمی‌گردیم خونه.
‫«کیکی»، سریع باش. (نام دخترک در گیلیاد)
‫مگی!
‫وایسا.
‫می‌خوام برگردم خونه، همین.
‫نمیشه.
‫جون!
‫کیکی باید بره خونه.
‫جای این بچه اونجا‌ست.
‫جای هیچکس توی گیلیاد نیست.
‫مگی، اگه بخوای فرار کنی،
‫شلیک می‌کنم.
‫به خدا قسم که می‌زنمت.
‫می‌زنم.
‫متأسفم.
‫بذار بره.
‫مگی!
‫جون! وای خدا!
‫صبح شلوغی داشتی.
‫تو جلسه داری.
‫سرمو انداختم، اومدم بیرون.
‫نه.
‫باید اونجا باشی.
‫چیزی نیست. نگرانش نباش.
‫حال بچه چطوره؟
‫خوبه.
‫خوب میشه.
‫چون ما می‌خوایم از اینجا ببریمش.
‫صحیح و سالم می‌رسونیمش خونه.
‫برمی‌گردونیمش لکسنگتن.
‫ولی اون قرار نیست به لکسینگتن برگرده.
‫یکی اتفاقی، بچه‌ای رو همراه با مارتاش... نزدیک‌های لنکسینگتن دیده.
‫نباید توی روز روشن جابجا می‌شدن.
‫مسئولین منطقه جستجو رو شروع کردن.
‫بالاخره سر از اینجا هم در میارن.
‫هنوز چند ساعت وقت داریم.
‫به محض این که بتونن، توی جاده‌ها ایست بازرسی می‌ذارن.
‫راه دیگه‌ای پیدا می‌کنیم.
‫مگه فرودگاه چقدر با اینجا فاصله داره؟ ‫توی خونه‌ت حتماً نقشه‌ای پیدا میشه.
‫می‌خوام برنامه رو لغو کنم.
‫بث می‌تونه به بقیۀ مارتاها خبرشو برسونه.
‫نه.
‫دختره باید هر جور شده بره خونه.
‫که توی ۱۴سالگی شوهرش بدن؟!
‫ابداً.
‫همچین کاری نمی‌کنم.
‫برنمی‌گردونمش...
‫که بهش تجاوز شه و ناقصش کنن.
‫اونم توی این دنیای بی‌صاحابِ خرتوخر که تو کمک کردی بسازن.
اون ‫دخترِ یه فرمانده‌ست.
‫ازش محافظت میشه.
‫پس یعنی وقتی عاشق شد،
‫آلتش رو نمی‌بُرن؟!
‫نمی‌ذارم.
‫از حد گذشته.
‫خانم لارِنس،
‫آف‌متیو،
‫فرانسیس.
‫دیگه بسه.
‫متأسفانه باید بگم که دنیا حساب‌کتاب سرش نمیشه.
‫چرا، میشه.
‫خیلی هم خوب سرش میشه.
‫چیزی نمونده بود دختره رو بکشم.
‫به خاطر داد زدن.
‫نزدیک بود یه دختر ۱۰ساله رو واسه داد زدن، بکشم.
‫هانای من هم ۱۰ سالشه.
‫امکان نداره همۀ این‌ها بی‌هدف بوده باشه.
‫من تصمیمم رو گرفتم.
‫تصمیمش با تو نیست.
‫مردها...
‫موجودات همیشه‌متوهم.
‫تو اینجا کاره‌ای نیستی،
‫من هستم.
‫پس...
‫حالا برو توی اتاقت...
‫و از زیر سنگ هم شده یه نقشه پیدا کن.
‫با تشکر.
‫هنوز زیر سقف خونۀ منی!
‫خونۀ من!
‫دخترخانوم!
‫واقعاً هنوز فکر می‌کنی اینجا خونۀ خودته؟!
‫تصمیماتِ حولِ امور داخلی، با رأی اکثریت گرفته میشن.
‫هر شورا دارای چند فرمانده‌ست؟
‫ده دوازده نفر، کم و بیش.
‫به تعداد بخش‌های تحت پوشش بستگی داره.
‫خودتون هم ریاست این جلسات شوراها رو برعهده داشتید؟
‫رئیس شورایی بودید؟
‫در حفظ مسیر صحیح بهشون کمک کردم.
‫به قول معروف چهارچشمی مواظبشون بودم.
‫پایان جلسه در ساعت ۱۸:۱۵.
‫- ممنون فرمانده. ‫- جلسۀ بعدی می‌بینمتون.
‫تا حالا با خانوم «موری» همکاری داشتی؟
‫مشکلی باهاش دارین که می‌خواین در میون بذارین؟
‫به نظرم زن خیلی باهوشیه.
‫دقیق و ریزبین.
‫ممنون که باحوصله رفتار می‌کنید. ‫سؤال‌های زیادی هست.
‫پس باید منو ببخشی که باز بهت زحمت میدم.
‫اطلاعات تازه و ناراحت‌کننده‌ای دارم که می‌خوام گزارش کنم.
‫دربارۀ جرم‌های سنگینی که همسرم مرتکب شده.
‫فرمانده، می‌دونید که خانم واترفورد ‫توافق‌نامه‌ای رو امضا کردن که بهشون امتیاز مصونیت میده.
‫آره، تازگی‌ها در موردش خوندم. ‫بخش حقوق کتابخونه‌تون عالیه.
‫هر کاری که سرینا توی گیلیاد انجام داده، تحت فشار بوده.
‫هیچ اختیاری نداشته، اون...
‫مطیع دولت حاکم بوده.
‫می‌تونم بهت اطمینان بدم...
‫کاری که خانوم واترفورد انجام داده،
‫واقعاً فراتر از حد و حدود قوانین گیلیاد...
‫و فرامین خدا بوده.
‫فرودگاه چقدر دوره؟
‫تقریباً ۸ کیلومتر.
‫می‌تونیم با ماشین لارنس بریم.
‫چندبار بریم و بیایم.
‫رفت‌وبرگشت‌هامون زیاد میشه.
‫می‌تونیم پیاده بریم.
‫اگه از وسط جنگل بریم و مسیر آب رو دنبال کنیم، ‫راهمون نسبت به جاده خیلی کوتاه‌تر میشه.
‫البته باید راهمون رو یه جوری علامت‌گذاری کنیم.
‫پس می‌تونیم پیاده بریم.
‫چیزی نیست.
‫سلام.
‫- خدا حفظت کنه. ‫- ممنون.
‫از این‌ ور. بیاین. سریع!
‫خیلی خب. چیزی نیست.
‫بیاین، زود.
‫خب، باید از این طرف برین.
‫بیا اینجا.
‫چیزی نیست، جات امنه.
‫بیا بریم تو. بجنب!
‫مواظب باش.
‫از این ور.
‫بیاین، سریع!
‫آروم، برین، برین.
‫هیس، هیس!
‫سریع باشین!
‫بیاین.
‫از این ور.
‫بیا.
‫مواظب باش. آفرین.
‫وای خدا.
‫خدا خیرتون بده.
‫هر دوتا رو کشت. ‫نمی‌ذاشتن همینجوری بچه رو برداره بیاد.
‫باید بریم.
‫باشه.
‫داری چراغ‌های خوشگلو نگاه می‌کنی؟
‫ها؟
‫خانم واترفورد.
‫بله آقای توئلو.
‫لطفاً بچه رو ازش بگیرین.
‫چی شده؟
‫خانوم واترفورد، بنده با حکم قانونی دیوان کیفری و ‫دولت ایالات متحدۀ آمریکا، شما رو تحت بازداشت قرار میدم.
‫- به چه جرمی؟ نه، یه لحظه وایسا. ‫- جرایم ضدانسانی، برده‌داری جنسی، تجاوز به جون آزبورن.
‫مراسمی مذ... یه لحظه وایسا. مراسمی مذهبی ‫به‌دستورِ دولت که تخطی ازش برابر با اعدام بود.
‫من از مصونیت برخوردارم، آقای توئلو. ‫لطفاً یه لحظه وایسا!
‫این اتهام شامل کاری که با همراهی شوهرتون انجام دادین، نمیشه. ‫بچه رو ازش بگیر.
‫نه، خواهش می‌کنم. ببخشید، لطفاً.
‫میشه لطفاً صبر کنی؟ ‫صبر کن، صبر کن، وایسا!
‫نمی‌فهمم. چی شده؟
‫شما راننده‌تون رو مجبور کردید که خانم آزبورن رو حامله کنه، ‫تا خودتون بتونید صاحب بچۀ به‌دنیااومده شید.
‫نیک و آف‌فرد با هم توی رابطه بودن.
‫بازم تجاوز محسوب میشه،
‫خانوم واترفورد.
‫ببرینش توی ساختمون.
‫تو رو خدا.
‫مارک، ازت خواهش می‌کنم.
‫چراغ‌ها خاموشن.
‫فصل سی و دوم.
‫«در جست‌وجوی گنج – صدای لای درختان» ‫(از رمان «جزیرۀ گنج»، نوشتۀ رابرت لوییس استیونسن)
‫از سویی بابت هراسی که آن اسکلت به دلشان انداخته بود و ‫از سویی دیگر برای استراحتِ ناخدا سیلور و افراد مریض‌احوال،
‫تمامی گروه به محض آن که به بالای سراشیبی رسیدند، ‫نشستند تا نفسی تازه کنند.
‫تعدادشون بیشتر از ۵۲تاست.
‫مقصدمان، تخت‌تپه، به غرب کمی شیب داشت و ‫محل توقف ما نیز منظرۀ وسیعی را از هر دو جانب دربرمی‌گرفت.
‫در مقابلمان، بر فراز شاخ و برگ درختان، دماغۀ جنگل را می‌دیدیم که در احاطۀ امواجِ ساحل بود؛
‫و در پشت سرمان نه‌تنها به لنگرگاه و ‫جزیرۀ اسکِلِتِن اشراف داشتیم،
‫بلکه می‌توانستیم به‌خوبی در شرق، پهنۀ گسترده‌ای از دریای آزاد را ‫آن سوی اراضی کم‌ارتفاع و خط ساحلی ببینیم.
‫بالاتر از ما کوهچۀ اسپای‌گلس... ‫منظورش جایی توی نقشۀ جزیره‌ست.
‫...با تک‌درختانی پراکنده و ‫پرتگاه‌هایی عمیق، قد عَلَم کرده بود.
‫هیچ صدایی به گوش نمی‌رسید، مگر صدای موج‌های خروشانِ دوردست ‫که از همه سو بر صخره‌ها خراب می‌شدند...
‫و جیرجیر بی‌امان حشرات در میان بوته‌ها.
‫هیچ‌کس و هیچ کشتی‌ای بر دریا نبود؛
‫صِرفِ عظمت مناظرِ آنجا، بر حس انزوای ما می‌افزود.
‫- سیلور نشست و با قطب‌نمایش کمی جهت‌ها را ارزیابی کرد. ‫- جون.
‫ سپس گفت: «سه تا درخت خیلی بلند هست.»
‫دیگه چی بهت گفت؟
‫می‌دونن یه خبرهاییه. همه‌جا پر از نگهبانه.
‫- سلام! ‫- سلام!
‫- حالت چطوره؟ ‫- حرف بزن. بهش بگو بهم چی گفتی.
‫آم... اون مارتائه رو دستگیر کردن. ۳کیلومتر دورتر از اینجا.
‫از فرمانده‌م شنیدم. همونیه که از لکسینگتن اومده بود.
‫- حالا هم دنبال دختره‌ان. ‫- خانم سرخونه‌ش به هوش اومده و پلیس رو خبر کرده.
‫حتماً خواب‌آورش تاریخ‌گذشته بوده.
‫می‌گفتن «خونه‌به‌خونه» می‌گردیم.
‫باید بریم. باید همین الان راه بیفتیم.
‫وسایل رو بردار. همه رو ببر بیرون. ‫از در جلو و عقب.
‫برین. سریع.
‫بریم.
‫آفرین دخترا.
‫بچه‌ها، بی‌سروصدا برین. زود، سریع.
‫بیاین.
‫آفرین.
‫هیس.
‫ساکت و سریع.
‫سر و صدا نکنین.
‫عزیزم، چیزی نیست.
‫بیاین. چیزی نیست.
‫بیاین، سریع سریع سریع!
‫بیا. برو، بدو!
‫این آخریشون بود.
‫یادته گفتی توی دردسر نمی‌ندازیم؟
‫آره، خالی بستم.
‫از دست زن‌ها.
‫باهامون بیا.
‫می‌تونی فرار کنی.
‫اگه النور بود، همینو ازت می‌خواست.
‫زیاد از هواپیما و پرواز خوشم نمیاد،
‫از بچه‌ها هم همین‌طور.
‫اگه النور بود،
‫ازم می‌خواست بمونم و خرابکاری‌هامو درست کنم.
‫خب، امیدوارم خدا بهت آرامش عطا کنه،
‫جوزف.
‫به تو هم همین‌طور، جون آزبورن.
‫بیاین، از این ور.
‫بیاین، قایم شین.
‫سریع، سریع.
‫بیاین اینجا.
‫بشینین!
‫بشینین! سرتونو بالا نیارین!
‫ساکت.
‫خب.
‫هیس، آروم.
‫خیلی خب. بیاین بریم، بریم.
‫بریم.
‫هیس.
‫بشینین، بشینین.
‫خیل خب. بیاین.
‫به‌خشکی‌شانس. بشینین، واینسین.
‫گندش بزنن.
‫خیلی خب، این کاری که میگمو بکن.
‫بچه‌ها رو برمی‌داری، نزدیک حصار می‌بریشون تا ‫بالاخره یه جای امن واسه عبور پیدا کنی. باشه؟
‫می‌بیننمون.
‫نمی‌ذارم ببینن. برین.
‫باشه، بریم. برین.
‫تو خوبی؟
‫آره.
‫منو ببخش که اینقدر سخت بوده.
‫حقت نیست که اینقدر سختی بکشی.
‫اشکالی نداره.
‫بعضی وقت‌ها آدم مجبوره کارهایی رو بکنه که مجبوره.
‫آره.
‫- خیلی خب، بیا بریم. ‫- باشه.
‫برو.
‫ریتا، بیا اینجا.
‫ازت می‌خوام مراقبش باشی.
‫باشه؟
‫بچه‌ها رو سوار هواپیما کن. باشه؟
‫این... این کارو نکن.
‫بهم قول بده.
‫قول بده.
‫قول میدم.
‫خب.
‫وایسا.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫امیدوارم خداوند بخشنده، حافظ و مراقبِت باشه.
‫خدا به همراهتون.
‫خیلی خب، بیاین بریم، بریم.
‫کمک!
‫گشت ۵-۶ به مرکز. درخواست نیروی کمکی!
‫وای، بخوابین.
‫بیاین، بیاین.
‫چیزی نیست.
‫نگران نباش.
‫نه، نه.
‫نه.
‫نه، نه.
‫دست‌هاتو بالا بگیر.
‫وایسا!
‫تکون نخور!
‫بهشون بگو همه چیز تحت کنترله.
‫بگو.
‫بهشون بگو مشکلی نیست، تحت کنترله.
‫بی‌سیم بزن.
‫گشت ۵-۶ صحبت می‌کنه.
‫حالا وقتشه. بگو.
‫هیچ مشکلی نیست. اشتباه بی‌سیم زدم.
‫- دریافت شد، ۵-۶. ‫- آفرین.
‫آفرین.
‫ممنون.
‫خدا.
‫خب، باید واسه هر چیزی آماده باشیم، بچه‌ها!
‫اون برانکاردها رو بیارین.
‫لوک.
‫- به نظرت باید داوطلب‌های بیشتری رو بیارم؟ ‫- نه، خودشون دارن میان. ما فقط کارشون رو بهشون میگیم.
‫باشه، باشه.
‫یه کم خلوت کنین بچه‌ها. بجنبین.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چندتا پزشکِ دیگه توی راهن.
‫باشه، حله. وقتی اومدن بفرستشون اون ور. ‫بخش پزشکی، گوشۀ شمال‌شرقیِ سالنه.
‫باشه.
‫آماده باشید.
‫خدایا.
‫اسم من مویراست.
‫اومدم بهتون کمک کنم.
‫خانوم؟
‫اینجا جاییه که هر جوری دلم می‌خواد می‌تونم لباس بپوشم؟!
‫آره، همین‌جاست.
‫بیاین پیاده‌تون کنم.
‫سلام. بیا.
‫برین پیش اون خانومه که اونجاست.
‫چیزی نیست، بیاین پایین. ‫اونجا کمکتون می‌کنن خودتونو گرم کنین.
‫بیاین پایین.
‫این گرم نگهت می‌داره. ‫حتماً خیلی سردته.
‫بگیر.
‫اسمت چیه؟
‫«ربکا»؟!
‫- ربکا! ‫- می‌شناسیش؟
‫بابایی!
‫بیا هانا.
‫میشه اسمتو بگی؟
‫- «اَمِلیا». ‫- املیا، ممنون.
‫آره، چیزی نمونده، می‌تونی. ‫میشه اینو ببری؟
‫میشه... میشه بچه رو ازتون بگیرم؟
‫آره.
‫ممنون.
‫بیا خودتو بپوشون.
‫ریتا؟
‫امیلی‌ام.
‫یا آف‌گلن.
‫اوه، خدا رو شکر.
‫طوری نیست.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫لوک.
‫- لوک. ‫- بله.
‫تو لوک هستی.
‫خیلی از دیدنت خوشحالم.
‫این‌ها کار اونه.
‫جون.
‫همسرت.
‫ک‍... کار اونه.
‫کار اون‍...
‫همۀ کارها رو اون کرد.
‫امی‍... امیدوارم چیزیش نشده باشه.
‫♪ Into Dust by Mazzy Star ♪
‫اینجا رو نگاه، چطوره؟
‫دوسِش داری؟
‫خنده‌دار نیست؟ بابایی سوار نمیشه؟
‫- بیا. ‫- بیا، باباجون!
‫بابایی داره کتابشو می‌خونه.
‫- کتابشو؟ ‫- پر از کلمه‌ست!
‫آفرین، بیا اینجا.
‫♪ هنوز... ♪
‫- بگیر، بگیر، بگیرش. ‫♪ کم میاد... ♪
‫♪ نفس، و بالا سخت ♪
‫الان می‌گیرمت!
‫گرفتمت! چقدر سریعی!
‫♪ از درونم امروز ♪
‫ترکوندی!
‫حمله!
‫♪ از بغل‌دستم امروز ♪
‫♪ دور هم، دو نصفیم از هم ♪
‫نگران نباش، باشه؟
‫♪ تا این که چشم‌هات شدن خاک و خاکستر ♪
‫♪ مثل دوتا غریبه که میشن خاک و خاکستر ♪
‫♪ یک‌هو لرزید دستم زیر سایۀ سنگین ترس ♪
‫♪ احتمالاً دارم کم‌کم از دنیا میرم ♪
‫♪ یا که هنوز زوده برام ♪
‫و آنگاه خداوند فرمود: «دیده‌ام که مردمانم در اسارتند ‫و دادخواهی‌اشان به گوشم رسیده است.
‫از رنج و عذابشان باخبرم و آمده‌ام که ‫آنان را از دست مردان بدکار رهانم...
‫و از آن مکان غمزده برون آرمشان...
‫سوی سرزمینی سرشار از حاصلخیزی. ‫(سِفر خروج ۳:۷-۸)
‫♪‫ سرما داره... ♪
‫♪ به جونم می‌افته ♪
‫♪‫ سرنوشتت داره... ♪
♪ به جونم می‌افته ♪‫
‫♪ چشم‌هام داشتن می‌شدن خاک و خاکستر ♪
‫♪ دوتا غریبه داشتن می‌شدن خاک و خاکستر ♪
‫زیرنویس از مسیح محمودزاده © ‫masihm.ir | @masih_mzsh
‫حمایت از من برای پیشبرد پروژه‌های بعدی: donate.masihm.ir ‫دسترسی به ترجمه‌های دیگر من: masihm.ir/subtitle
‫به یاد دوست و همکارمان، تُری بلینگهم
‫masihm.ir 02.02.2020 © ‫ver 1.3