«شروۀ غربت» – ترجمه

صداهِ غطار لا گوشم
نغمه‌ایَه پر اَ غم.
صداهِ غطار لا گوشم
نغمه‌ایَه پر اَ غم.
هر بار غطار رد می‌شَه
می‌خم اَ ایجا برم.

راهم بکشْدم تا ایسگاه.
دلم سر می‌کوت سینَه.
راه بکشْدم تا ایسگاه.
دل سر می‌کوت سینَه.
پیِ باگُنی می‌گشتم
که وَرُم‌گردونَه خانَه.

شروۀ غربت، خداما،
بَدچیزیَه بَرِی بنی‌آدم.
شروۀ غربت، خداما،
بَدچیزیَه بَرِی آدم.
تا زارم یه وخت در نیایَه
می‌درم دهن، می‌زنم خندَه.


ترجمه‌ای است بر شعری کوتاه به نامِ «Homesick Blues» که آن را لَنگْستوٚن هییوز از زبانِ سیاه‌پوستی ستم‌دیده و غم‌دار و غربت‌زی سراییده. مخاطبِ نخستینِ ترجمۀ من فارسی‌زبانانِ ایران و عموماً مرکزنشین است. گویشی که برایِ ترجمه‌ام انتخاب کرده‌ام، ترکیبی است از چند گویش تا در نهایت به گوشِ عدّۀ بیشتری از خوانندگانْ ناآشنا امّا آشنا بیاید. قبل از من، محمود کیانوش و احمد شاملو هم این شعر را ترجمه کرده‌اند. ترجمۀ کیانوش گویا از زبانِ فردی ‹ادیب و ساده‌گو›ست، و ترجمۀ شاملو نیز از زبانِ فردی‌ست ‹تهرانی و تهران‌زاده›. این ترجمه مجموعاً تلاشی است برایِ بهبودِ کارِ مترجمانِ پیشین. متنِ اصلی و انگلیسیِ شعر را در این‌جا و متنِ ترجمه‌هایِ نام‌برده را هم می‌توانید در این‌جا ببینید و بخوانید.

ترجمۀ شعری کوتاه به‌نامِ «Homesick Blues»، سرودۀ لَنگْستوٚن هییوز

سیه‌داس

  چشمم
           از سیه‌داس
                 درخشان مرگ
                        که هر آنست
                            سنگین بر
                               سرم فرود
                                آید از آسمان
                                و از زمینم
                              به تندی کند
                            ریشه‌کنم
                       چنان که
                   تو گویی
              نروییده‌ام
     هیچ زمان…
چشمم
از آن
کور
است
چون
کسی
چارهٔ
کار
در این
دیده


  چشمم            از سیه‌داس                  درخشان مرگ                         که هر آنست                             سنگین بر                                سرم…

‌۷۸۸۸ بار

هفت هزار و هشتصد و هشتاد و هشت بار
خورشید بر دوش من افتاده و
هر بارش سنگین و سوزان‌تر بوده از بار دوش

مسیحی بوده‌ام این سال‌ها سخت‌مصلوب
بر داری دستانش دوخته و چشم‌ها به دور

بوده‌ام.؟ آن کس که بوده که بوده‌ام.؟
دیری به درون دادگاهی ناصلح
به گناه آمدم محکومِ این‌جا بودنم

کسکی بی‌وزن و پوسیده پر از پر، پر از کاه
پر از پوچ و پر از خار، پر از ناخواستنی‌ها و پر از برگ‌های کهنه
میان این همه کاشته بکاشته
وو را برزگر به دستِ خود کجّش فراشته

نیا نزدیک تو این نزدیک، آدمم من، من آدمم من


هفت هزار و هشتصد و هشتاد و هشت بار خورشید بر دوش من افتاده و هر بارش سنگین و سوزان‌تر بوده از بار دوش مسیحی بوده‌ام این سال‌ها سخت‌مصلوب بر داری دستانش دوخته و چشم‌ها به دور بوده‌ام.؟ آن کس که بوده که بوده‌ام.؟ دیری به درون دادگاهی ناصلح به گناه آمدم محکومِ این‌جا بودنم کسکی بی‌وزن و…